പിഞ്ചു പാദങ്ങൾ

തട്ടി മറിഞ്ഞു പോയ ചായക്കൂട്ടിൽ
കാൽ നനഞ്ഞ പൂച്ചക്കുട്ടി
ഓടി കളിച്ച കാൻവാസ് പോലെ
ഭ്രമാത്മക ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതം!

Advertisements

കള്ളിമുൾ

ഞാനൊരു കള്ളിമുൾച്ചെടി!
കാഴ്ചക്ക് ചന്തം പോരാ –
തണ്ടിനു ഗുണമില്ല
തണലേകില്ല ,
പക്ഷികൾക്ക് ചില്ല വേണ്ട!
എന്റെ ഓരോ മുള്ളും
നിന്റെ വേദനയാണ്!
അതിന്റെ കൂർത്ത മുനകൾ
നിന്റെ ദു:ഖങ്ങളും!
നിനക്കെന്നെ പുണരാം
ചുംബിക്കാം!
നിനക്ക് മുറിവേൽക്കും
മുറിവുകൾ ഇതാദ്യമല്ലല്ലോ!
പലപ്പോഴും ഞാനും
മുറിഞ്ഞ് വാർന്നങ്ങനെ…
എനിക്കും ഈ മുറിവിഷ്ടമാണ്!
ജീവനെക്കാളിഷ്ടം!

പുതുവർഷം

മാറുന്നത് കണ്ടറാണ്
കലണ്ടർ മാത്രമാണ്
കാലഗണനയ്ക്ക് പണ്ടെങ്ങോ
തുടങ്ങിയ ഒരു രീതി!
അത് ഒരു ദിവസം നേരത്തേ തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നലെ പുതുവർഷമാകുമായിരുന്നു!
അത്രേയുള്ളൂ!
എന്റെയും നിന്റെയും ദു:ഖങ്ങളും
വേദനകളും മാറുന്നില്ല!
സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും
അങ്ങിനെ തന്നെ !
എങ്കിലും
നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവർ
എന്തോ ആഘോഷിക്കുന്നു!
നീയും വാതിൽ തുറന്ന്
പുറത്തിറങ്ങി നോക്കൂ!
മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷം കാണാം
കുട്ടികളുടെ ഉത്സാഹം കാണാം!
പ്രിയപ്പെട്ടവളേ,
പുറത്ത് തണുപ്പാണ്
ഒരു ഷാൾ പുതയ്ക്കാൻ
മറക്കേണ്ട !

ദു:ഖം

നിന്റെ മുഖം
നിലാവുദിച്ച ആകാശം!
ഞാൻ കറുത്ത മഴ മേഘം
കാണുന്നു!
തുടുത്ത കവിളിൽ
‘എനിക്കു മാത്രം കാണാവുന്ന
കണ്ണീർ ചാലുകൾ !
ഏതു നിമിഷവും
വിഷാദത്തിന്റെ
ഉരുൾപൊട്ടൽ
പ്രതീക്ഷിക്കണമെന്ന്’
നിന്റെ മിഴികൾ!
അതിന്റെ മലവെള്ള
പാച്ചിലിന്
നിന്റെ മുടിച്ചാർത്ത്
ഒരുക്കുന്ന
കറുത്ത വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
ചാരുതയുണ്ടാവില്ല!
പരിസരങ്ങളെ
കടപുഴക്കുന്ന
കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ
നിന്റെ ചിന്തകൾ!
നീ വായിക്കാൻ
ഇരിക്കുന്ന ഊഞ്ഞാൽ
കാറ്റിൽ ശൂന്യമായാടുന്നു!
നിന്റെ സംഗീതം
മുളങ്കാടുകളെ
വിഷാദ രാഗമൂട്ടുന്നു!
നീ വൻകരയല്ല
ഒരു തുരുത്തുപോലുമല്ല!
എന്നിട്ടും നീ പ്രതീക്ഷയാണ്!
നീയെവിടെയെന്നാണ്
തിരയുന്നത് ,
പേടിക്കേണ്ട,
നിന്നിലെത്താനല്ല ഞാൻ
തുഴയുന്നത്!

പഴയ ഓട്ടോഗ്രാഫ് വായിച്ചുകേട്ടപ്പോള്‍ !

പുലര്‍ച്ചെ തീവണ്ടി പിടിക്കാനോടുമ്പോള്‍,

സീസണ്‍ ടിക്കറ്റിന്റെ ദുര്‍ബലമായ പിന്‍ ബലത്തില്‍

വിലക്കപ്പെട്ടയിടങ്ങളില്‍ തലകുനിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍,

വൈകിമാത്രമെത്തിച്ചേരുന്ന വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ലയിച്ച്

റിക്ഷാനിരക്ക് കുറക്കാന്‍

നാടോടികളും തെരുവുനായ്‌ക്കളും

തമ്പടിച്ച പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലെ

വേലി നൂണ്ടു കടക്കുമ്പോള്‍,

ശീതീകരിച്ച മുറിക്കുള്ളില്‍

മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ സമയവൃത്തത്തിനുള്ളില്‍

ജോലി തീര്‍ക്കാനാവാതെ

വെന്തുരുകിയപ്പോള്‍,

പനിച്ച് വിറച്ച് കണ്ണടക്കാന്‍ വൈകുന്ന അമ്മയുടെ

കട്ടിലില്‍ ഉറക്കഭാരത്തോടെ കാവലിരുന്നപ്പോള്‍,

പ്രിയകൂട്ടുകാരി,

നിന്നെഞാനോര്‍മ്മിച്ചില്ല.

ക്ഷമിച്ചേക്കൂ!

പ്രതീക്ഷ

നിന്റെ മുഖം
നിലാവുദിച്ച ആകാശം!
ഞാൻ കറുത്ത മഴ മേഘം
കാണുന്നു!
തുടുത്ത കവിളിൽ
എനിക്കു മാത്രം കാണാവുന്ന
കണ്ണീർ ചാലുകൾ !
ഏതു നിമിഷവും
വിഷാദത്തിന്റെ
ഉരുൾപൊട്ടൽ
പ്രതീക്ഷിക്കണമെന്ന്
നിന്റെ മിഴികൾ!
അതിന്റെ മലവെള്ള
പാച്ചിലിന്
നിന്റെ മുടിച്ചാർത്ത്
ഒരുക്കുന്ന
കറുത്ത വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
ചാരുതയുണ്ടാവില്ല!
പരിസരങ്ങളെ
കടപുഴക്കുന്ന
കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ
നിന്റെ ചിന്തകൾ!
നീ വായിക്കാൻ
ഇരിക്കുന്ന ഊഞ്ഞാൽ
കാറ്റിൽ ശൂന്യമായാടുന്നു!
നിന്റെ സംഗീതം
മുളങ്കാടുകളെ
വിഷാദ രാഗമൂട്ടുന്നു!
നീ വൻകരയല്ല
ഒരു തുരുത്തുപോലുമല്ല!
എന്നിട്ടും നീ പ്രതീക്ഷയാണ്!
നീയെവിടെയെന്നാണ്
തിരയുന്നത് ,
പേടിക്കേണ്ട,
നിന്നിലെത്താനല്ല ഞാൻ
തുഴയുന്നത്!

തിരിച്ചറിവ്

ബുള്ളറ്റ് ഓടിക്കുമെന്നല്ലാതെ ഈ കനത്ത വാഹനം ഒരിക്കലും എനിക്കു വഴങ്ങിയിട്ടില്ല. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലെ പേ & പാര്‍ക്കില്‍ വല്ലാത്ത തിരക്ക്. പണം പിരിക്കാനിരിക്കുന്നത് ഒരു മെലിഞ്ഞ സുന്ദരിക്കുട്ടി. വണ്ടി വക്കാനിടമില്ല. ഒന്നുരണ്ടു വണ്ടികള്‍ മെല്ലെ അനക്കി ഇടമുണ്ടാക്കിത്തന്നു.
“വണ്ടി സെന്ട്രല്‍ സ്റ്റാന്റില്‍ വച്ചാല്‍ സ്ഥലമുണ്ട്. ”
ഞാന്‍ സെന്ട്രല്‍സ്റ്റാന്റില്‍ വക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. വണ്ടി ഊര്‍ന്നു പിറകോട്ടുപോരുന്നു. വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. സ്റ്റാന്റ് നിലത്തു കുത്തുന്നുണ്ട് പക്ഷേ മണ്ണുകിളച്ചു വീണ്ടും പിറകോട്ട്!
” ഒന്നുമാറൂ !”
അവള്‍ അനായാസം വണ്ടിയില്‍ കയറി , കാലുകുത്തി ശരീരം പിറകോട്ടു ചലിച്ചു. എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല . വണ്ടി സ്റ്റാന്റില്‍!
” എനിക്കിതു പറ്റാറില്ല!”
” ഇതെളുപ്പമാണ്! ” രണ്ടു തവണ കൂടി വണ്ടി ഇറക്കി വൃത്തിയായി സ്റ്റാന്റില്‍ വച്ച് അവള്‍ പറഞ്ഞു.
“ഇങ്ങനെയിരിക്കുന്ന ഒരു പടം ഫേസ് ബുക്കിലിട്ടാല്‍ നല്ല രസമായിരിക്കും.” ഞാന്‍ മൊബൈലെടുത്തുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു
“ആയിരിക്കും പക്ഷേ ചെറിയൊരു കുഴപ്പമുണ്ട്?”
“എന്തു കുഴപ്പം?”
“എന്റെ ഫോട്ടോ എവനെങ്കിലുമെടുത്താല്‍ അവന്റെ ഉണ്ട ഞാന്‍ ഒറ്റത്തൊഴിക്കു പൊട്ടിക്കും!”
ഞാന്‍ മൊബൈല്‍ പോക്കറ്റില്‍ത്തന്നെയിട്ടു.